/i/Dertleşme

Derdini anlatmayan derman bulamaz..
  1. 1.
    +1
    Evet beyler bugün size hayatımın bütün dönemini hayattaki yaşama sevincimi söndüren anımı geçmişimi anlatacağım.
    Kırmızı Pallmalımı yakıp Başlıyorum..
    Sene 2009 civarı ortaokula gidiyorum 7.sınıf yeni bitmiş manita hayatı hızlı olan biriydim ama bir kız vardı işte okulun son günleri tanışmıştım bununla Adı buse çok güzel bir kızdı neyse tanıştıktan bir hafta sonra okullar kapanmıştı. Hemen faceden kızı bulup Kızla yaz tatilinde biraz konuştum işte face üzerinden. Sonra işte yaz tatili bitti 8.sınıfın başları okulda sürekli buse ile ilgileniyorum onun ile hani okula o zamanlar gitme sebebim buseydi sonra okulun 2.3 haftası işte buseyle çıkmaya başladık yani o yaşlardaki saçma aşklardan çıkmalardan farklıydı ya hissediyorum yani öyleydi işte neyse mutlu bir şekilde 15 tatile kadar devam etmiştik. 15 tatil de bu köye gideceği için görülmemeyecektik 1 hafta ondan dolayı gitmeden önce ki gün buluşmaya karar vermiştik işte planlamıştık her zaman ki buluştuğumuz parkta buluşacaktık. Eskişehir’in havasını bilen bilir yazın sıcak olduğu kadar da kışın bi o kadar soğuk olur karda yağacağı tuttuğu zaman tam yağar. Buluşacağımız günde öyleydi işte yeri kar kaplamıştı hava soğuktu ama yalancı güneşte gökyüzünde ki yerini almıştı. Evden çıkmadan önce son kez konuştuk ikimiz de 15 dakikaya parkta olacaktık. Neyse ben parka doğru yaklaştım uzaktan her zaman ki buluştuğumuz yere bakıyordum buseyi görememiştim herhalde yoldadır diye düşünerek yavaş yavaş gidiyordum. Parka girdiğimde parkın alt tarafında ki yolun orada bi kalabalık vardı bir şey olmuştu belliydi bende belki buse oradadır diye hızlı hızlı oraya gitmeye başlamıştım. Yaklaştıkça trafik kazası olduğunu anlamıştım. Oraya vardığımda hayatım boyunca unutmadığım o görüntüyle karşılaştım buse o bembeyaz karlar içinde yerde yatıyordu. O beyaz olmasıyla bilinen kar sevilen kar kırmızıya dönmüştü. Dizlerimin bağı çözüldü oturup yere ağlamaya başladım. Ben oraya vardıktan hemen sonra ambulans geldi buseyi hastaneye kaldırmışlardı. Durumu kritikti birde küçüklüğünden gelen mi kalp hastalığı vardı. Acı haberin farkına çoktan varmıştım. 2 gün boyunca hastanede hep başındaydım doktorlar kalbi dayanırsa hayatta kalacak diyorlardı. 3.gün tam evden çıkıp hastaneye gidecekken bir telefon geldi arayan ablasıydı telefonu açtım Alo dedim ablasının ağlama sesi geliyordu telefonda hiç konuşmadık bir kaç dakika öyle telefonda karşılıklı ağladık ne yazık ki busemin kalbi dayanamamıştı ölmüştü. O an ki hissettiğim şeyi anlatmaya kelimeler yetmiyor busemi en son gördüğüm elbise beyaz çarşaflar olmuştu. Mezara defnettikten sonra ertesi gün mezarının başına gidip akşama kadar hiç konuşmadan toprağına sarılıp ağladım zordu çok zordu. 1 ay boyunca hep rüyalarıma girdi 3 sene boyunca kimseyi sevemedim ihanet ederim korkusuyla 3 senenin sonunda rüyalarıma girmez oldu belki de unutmuştu beni. Yaşın verdiği gençlikten dolayı tekrardan yaşama sevincinin gelmesi gerekiyordu. Çok çok zor oldu ama başkalarını sevmeyi başardım. Kaç gece keşke sevgilim olmasaydı da ölmeseydi diye ağladım ben bile bilmiyorum ama 3 yılın sonunda her şeyi içime gömüp yeni doğan bir insan gibi her şeye yeniden başladım. Hala daha içimdeki o gömünün yeri çok ayrı. Hani artık şu dünyada sırf vademi doldurmak için yaşıyorum.
    Bunu niye anlattığımı inanın bilmiyorum anlatacak dinleyecek pek fazla insan yok birilerine anlatmak ve moral bulmak istiyorum içime atmak acı veriyor.
    Hayatın devam ettiğine inanmak istiyorum.
    Anlatırken bir paketin daha yarısından çoğunu bitirmişim iyi mi
    ···
  1. 2.
    -1
    Değer amk sorman hata
    ···
  2. 3.
    +1
    Okudum bu sana değer verdiğimi gösteriyor ,okutturdun buda hayatın hala devam ettiğini gösteriyor
    ···
  3. 4.
    0
    Devam etmesine ediyorda zor ya çok zor unutamıyorum bazı şeyleri
    ···